Jasja Arian

Eerst dacht ik dat in Dakhla Europa begon, maar hier begint Noord-Afrika. De nabijheid van Europa is voelbaar. Er zijn restaurants bij elke benzinepomp en bij de bank kan geld uit de muur worden getrokken. Noord-Afrika is anders dan Afrika ten zuiden van de Sahara, maar ook anders dan Europa.

Dakhla is de zuidelijkste stad van de Westelijke Sahara; het vroegere Spaanse Sahara. Het schaars bewoonde stuk woestijn werd in 1975 simpel ingelijfd door Marokko. Sindsdien is het betwist gebied. Er is een onafhankelijksbeweging actief en er worden onder toezicht van de Verenigde Naties onderhandelingen gevoerd.

Net als Mauritanië is het bar en kaal. Maar het is afwisselend. Het gebied rond Dakhla is net een maanlandschap. Marokko pompt veel geld in het gebied om het te ontwikkelen. Er worden panklare vissersdorpjes neergeplant. Er zijn goede wegen, er is electriciteit en water. Steeds meer mensen uit het oude Marokko komen er wonen. Het is waarschijnlijk al niet meer terug te draaien. Beproefde en effectieve politiek.

In Dakhla is geen kamer meer te krijgen. Er is juist een groot festival van drie dagen. De baai van het lange schiereiland is vol kitesurfers die de harde wind gebruiken voor hun sport. Waarschijnlijk komen ze allemaal uit Europa, net als de vele gepensioneerden die in campers rondtrekken. Vrijwel niemand in Dakhla is van hier. Alles is er kunstmatig. Maar het werkt. Een onwerkelijk landschap, overgoten door zon en niet ver van Europa. Voor de kust ligt het voorbeeld van hoe het moet worden: toeristenklapper de Canarische eilanden.

Als de muziek begint te spelen mis ik donker Afrika. Arabische muziek kan heel mooi zijn, maar een doorsneeband in een dorp ten zuiden van de Sahara klinkt vrijwel altijd meteen goed. Het gebied voor het podium is gereserveerd voor vrouwen en kinderen. Achter dranghekken er omheen staan de mannen. En ze zitten in de koffiehuizen, waar ze massaal koffie drinken en tabak roken. Er wordt ook hasjish gerookt. Misschien omdat er nergens alcohol te krijgen is.

Sinds we Marokko zijn binnengereden zien we vrijwel geen donkere Afrikaan meer. De mensen zijn Arabisch, maar men ziet er niet erg eensoortig uit. Waarschijnlijk zijn hier in de hoek van het continent vele rassen met elkaar vermengd.

Met 70 kilometer per uur doorkruizen we de Westelijke Sahara in drie dagen. Langzaam verschijnt er meer verkeer op de weg. In het stadje Tantan zijn we eindelijk in het oude Marokko. Het lijkt alsof er hier nooit iets gebeurt, maar de dag dat wij er aankomen bezwijkt een politieman aan zijn verwondingen die hij een week eerder heeft opgelopen bij een aanval van de onafhankelijksbeweging Polasario.

Maritanie